HISTORIA

Wspominając minione lata patrzymy z ufnością w przyszłość. Pan Kościoła wyrysował na swojej dłoni historię życia każdego z nas. Jemu też, jako redakcja, powierzamy siebie i naszą służbę. A Was, drodzy Czytelnicy, prosimy o modlitwy i współdziałanie w wydawaniu naszego wspólnego czasopisma.

Dziewięćdziesięciolecie Chrześcijanina 

W życiu naszej społeczności kościelnej ten rok przynosi dwie okrągłe rocznice.
W maju mija 90 lat od powołania Związku Zborów Chrześcijan Wiary Ewangelicznej, który powstał w wyniku zjednoczenia się działających dotąd samodzielnie ponad stu zborów Polski centralnej i wschodniej (kresy), skupiających ponad osiem tysięcy wiernych. Dziewięć lat później Związek liczył ok. dwadzieścia pięć tysięcy wiernych skupionych w trzystu zborach.
Natomiast we wrześniu mija 90 lat od ukazania się pierwszego numeru miesięcznika »Chrześcijanin«.

Początkowy okres jego istnienia związany jest z trzema nazwiskami: Antonim Przeorskim (1873-1948), pomysłodawcą, głównym redaktorem i wydawcą, któremu w tej pracy pomagali jego przyjaciele: Wacław Żebrowski i Stefan Bortkiewicz – wszyscy trzej działający ewangelizacyjnie w Warszawie w powiązaniu z ruchem Wolnych Chrześcijan. Tuż po zakończeniu I wojny światowej A. Przeorski planował wydawanie czasopisma ewangelizacyjnego „Pax Vobis” (Pokój wam). Wydrukował nawet ulotkę z datą 25 grudnia 1919 roku zapowiadającą ukazywanie się tego miesięcznika i podającą cel, zasady, a nawet warunki prenumeraty. Do wydania tego pisma nie doszło ze względu na ówczesną sytuację polityczną w kraju, lecz już w marcu 1922 roku Przeorski i Żebrowski drukują jeden numer miesięcznika (objętość 20 stron) i nadają mu tytuł »Chrześcijanin«. Na tym jednak poprzestano. Dopiero siedem lat później, we wrześniu 1929 roku, wydano w nakładzie 2000 egzemplarzy i objętości 16 stronic pierwszy numer, po którym ukazały się następne. I tę datę uważa się za początek istnienia miesięcznika »Chrześcijanin«. 

W artykule wstępnym pierwszego numeru czytamy m.in. (cytujemy z zachowaniem oryginalnej pisowni): „(...) To pisemko z pomocą Bożą poświęcamy świadectwu o Jezusie Chrystusie, jako jedynej nadziei naszej, a zarazem każdego człowieka. Na stronicach tegoż chcemy dowodzić, że w nikim innym i w niczem innym nadziei naszej pokładać nie możemy i nie powinniśmy, jeżeli nie chcemy doznać wielkiego, wiecznego zawodu. Chcemy również zachęcać wszystkich naszych czytelników do przyjęcia tej jedynej nadziei naszej, na której chcemy najzupełniej polegać i w sprawie wydawania tego świadectwa.” 

W miesięczniku zamieszczano artykuły o tematyce biblijnej różnych autorów, redagowano stałe działy, np. nauka biblijna, studium biblijne, kalendarz biblijny i inne. W 1933 roku, po wydaniu numeru piątego, redaktorzy zaprzestali wydawania miesięcznika z powodu braku funduszy. Jesienią tego roku A. Przeorski wznowił wydawanie czasopisma nadając mu nowy tytuł: »Wolny Chrześcijanin«, jednak II wojna światowa i okupacja spowodowały zawieszenie tej działalności.

Pierwszy numer powojenny ukazał się w czerwcu 1946 roku w zupełnie nowej sytuacji społeczno-kościelnej i politycznej. Pod nazwą miesięcznika widniał podtytuł: „Pismo poświęcone poznaniu i pogłębieniu życia duchowego społeczności chrześcijańskiej”.

Kontynuacja wydawania »Chrześcijanina« nie była już inicjatywą jednego człowieka, lecz stała się wspólnym dziełem kilku związków ewangeliczno-baptystycznych, które powołały do życia Polski Kościół Ewangelicznych Chrześcijan Baptystów. Jako czasopismo tej wspólnoty kościelnej ukazywał się od czerwca 1946 roku do końca 1947 roku, tj. do podziału tego związku wyznaniowego na Polski Kościół Chrześcijan Baptystów i Zjednoczony Kościół Ewangeliczny, który od listopada 1948 roku zaczął wydawać miesięcznik »Chrześcijanin« jako swój organ prasowy. Otrzymał on wtedy podtytuł: „Ewangelia – życie chrześcijańskie – powtórne przyjście Chrystusa”. We wrześniu 1950 roku ówczesne władze administracyjne, pod naciskiem Służby Bezpieczeństwa, ze względów politycznych zakazały wydawania czasopism religijnych, w tym i »Chrześcijanina«. Przerwa trwała do października 1957 roku. Od tej pory miesięcznik ukazuje się regularnie. Do końca 1988 roku wydawany był przez Zjednoczony Kościół Ewangeliczny, a od stycznia 1989 roku przez Kościół Zielonoświątkowy, który na mocy porozumienia między czterema Kościołami powstałymi w wyniku rozwiązania ZKE, przejął czasopismo wraz z całym jego dorobkiem.  

Pierwszym redaktorem naczelnym w okresie powojennym był Zdzisław A. Repsz, kaznodzieja i zastępca przełożonego I zboru ZKE w Warszawie. Pracę tę z pełnym poświęceniem wykonywał wraz ze swoją żoną Ernestyną od maja 1946 roku aż do października roku 1964.

Od listopada 1964 roku do lutego roku 1981 funkcję tę pełnił Józef Mrózek, przełożony zboru ZKE w Chorzowie, z którym współpracowało sześcioosobowe kolegium redakcyjne: Zdzisław A. Repsz, Mieczysław Kwiecień, Edward Czajko, Jan Tołwiński, Marian Suski i H. Ryszard Tomaszewski.

W okresie od marca do grudnia 1981 roku kolegium w składzie E. Czajko (sekr. red), M. Kwiecień, M. Suski i H. R. Tomaszewski pracowało bez redaktora naczelnego.

W latach 1982 – 1988 redaktorem naczelnym był Mieczysław Czajko, pastor zboru w Szczecinie. Wraz z nim kolegium redakcyjne tworzyli: Edward Czajko, Mieczysław Kwiecień, Kazimierz Krystoń, Marian Suski, Edward Lorek, H. Ryszard Tomaszewski.

W 1989 roku redaktorem naczelnym był Mieczysław Kwiecień, a współpracowali z nim: Waldemar Lisieski, Bożena Olechnowicz i Dariusz Pomorski. Zaznaczyć tu jednak trzeba, że już od 1964 roku główny ciężar pracy redakcyjnej spoczywał na barkach red. Mieczysława Kwietnia, ponieważ pozostali członkowie redakcji ze względu na inne obowiązki kościelne czasopismu mogli poświęcić tylko trochę czasu.

W latach 1990 – 1991 redaktorem naczelnym był Edward Czajko, z którym współpracowali redaktorzy: Waldemar Lisieski, Bożena Olechnowicz i Dariusz Pomorski.

W latach 1992 – 2001 redaktorem naczelnym był Kazimierz Sosulski. W związku ze zmieniającą się w tym czasie techniką składu i druku, od początku zastosowano skład komputerowy oraz druk z matryc naświetlanych. Zespół redakcyjny tworzyli wtedy: Edward Czajko, Ludmiła Sosulska, Renata Krupa, Hanna Borowska i Dariusz Pomorski. W pierwszym roku znaczącą pomocą techniczną służyli: Piotr Bronowski i Daniel Jakoniuk. Z czasem do dzieła tworzenia czasopisma dołączyli i w różnych okresach się udzielali: Sławomir Kasjaniuk, Artur Mikuła, Agnieszka Gocłowska, Monika Myszkal, Elżbieta Kaleta, Sławomir Bednarski, Sebastian Niedźwiedziński, Krzysztof Matuszewski, Tomasz M. Wróblewski, Korneliusz Kaleta i Mariusz Jańczak.

 

W latach 2002 – 2008 redaktor naczelną była Monika Kwiecień, z którą zespół redakcyjny tworzyli: Edward Czajko, Krzysztof Matuszewski, Tomasz M. Wróblewski, Sławomir Kasjaniuk, Korneliusz Kaleta, Dariusz Jenderko (do maja 2002) i Mariusz Jańczak.

W latach 2009 – 2012 redaktorem naczelnym był Paweł Biedziak, a redakcję tworzyli w różnych okresach: Daniel Michalecki, Sławomir Kasjaniuk, Sławomir Nowakowski, Izabela Babińska, Małgorzata Wilkowska, Weronika Czajko i Bogna Kuczyńska.

W latach 2013 – 2017 redaktorem naczelnym był Oliwer Cieślar, a zespół redakcyjny tworzyli w różnych okresach: Liliana Cieślar, Tomasz Bogowski, Robert Bylicki, Piotr Zawadzki oraz Agnieszka Bloch, Magdalena Legendź, Agata Zielińska i Radzisława Haręża.

Od stycznia 2018 redaktorem naczelnym jest Bogusław Haręża, pastor zboru w Tychach, z którym współpracuje zespół.


Od trzydziestu lat »Chrześcijanin« jest organem prasowym Kościoła Zielonoświątkowego. Jest więc czasopismem kościelnym, co determinuje jego charakter. Artykuły określone są nauczaniem Kościoła Zielonoświątkowego, a także opisują jego wielopłaszczyznową działalność. Prezentowane są też główne kręgi pentekostalizmu światowego – klasycznego i tego nowszego, charyzmatycznego.

»Chrześcijanin« dociera do wszystkich zakątków świata. Oprócz wydania papierowego, które wcześniej wysyłano do 16 krajów świata, od kilkunastu lat cyfrowa wersja niektórych artykułów dostępna jest w Internecie. Od kilku lat równolegle z czasopismem papierowym ukazuje się również e-wydanie.

Od przeszło dwóch lat Śląska Biblioteka Cyfrowa udostępnia czasopismo od pierwszego numeru 1946 roku.


Biblioteka ta udostępnia też sześć tomów „Kalendarza Chrześcijanina”, zawierających ponad 2500 stronic opracowań poświęconych nauczaniu, działalności i historii ZKE.

Wspominając minione dziewięćdziesiąt lat
na pewno można spoglądać z ufnością w przyszłość, albowiem na dłoni Pana Kościoła wyrysowana jest linia życia każdego z nas. Jemu też my, wierni Czytelnicy, powierzajmy redaktorów naczelnych i ich współpracowników. Wspierajmy ich posługę modlitwami i czytelnictwem w nadziei, że nadal trzymać się będą słów podtytułu »Chrześcijanina« sprzed dziewięćdziesięciu lat: „Świadectwo Chrystusowi Panu Zmartwychwstałemu”.

Kazimierz Sosulski, 2019

Archiwalne numery

Szukasz archiwalnych numerów? Znajdziesz je na stronie Śląskiej Biblioteki Cyfrowej (roczniki 1946-2013). 

przejdź na stronę ŚBC

Archiwum
CHN

Szukasz archiwalnych numerów z lat 1993 - 2008? Znajdziesz je na stronie archiwumchn.kz.pl 

przejdź na stronę archiwum chn

Kalendarz Chrześcijanina

Śląska Biblioteka Cyfrowa udostępnia sześć tomów „Kalendarza Chrześcijanina”, zawierających ponad 2500 stronic opracowań poświęconych nauczaniu, działalności i historii ZKE,

przejdź na stronę ŚBC